Waardering door gebruikers, de old skool manier.
(Source: tabletoplo, via branduponthebrain)
The easy explanation for what happened to R.I.M. is that, like so many other companies, it got run over by Apple. But the real problem is that the technology world changed, and R.I.M. didn’t. The BlackBerry was designed for businesses. Its true customers weren’t its users but the people who run corporate information-technology departments. The BlackBerry gave them what they wanted most: reliability and security. It was a closed system, running on its own network. The phone’s settings couldn’t easily be tinkered with by ordinary users. So businesses loved it, and R.I.M.’s assumption was that, once companies embraced the technology, consumers would, too.
(via newyorker)
De Amerikaan Trent Hamm onderging in 2006 een financial meltdown. Hij sleurde zichzelf uit de modder en schrijft nu dagelijks op zijn blog The Simple Dollar over financial talk for the rest of us. Ik vind het onderwerp niet eens zo interessant, wel vind ik het mooi om te zien hoe iemand zijn ellende in positieve energie heeft omgezet en daar nu zijn brood mee verdient.
Goed, tot zover de introductie. In een recente post had Hamm het over de koelkast. In een gemiddeld gezin is de koelkast verantwoordelijk voor 17% van het elektriciteitsverbruik. Een energieslurper en kostenpost dus en daarmee koren op Hamm’s molen.
Hamm windt zich in zijn post niet alleen op over de kosten van het hoge energieverbruik. Hij heeft ook geen goed woord over voor de draaischijf in de koelkast, de terrible internal dial in de woorden van Hamm. Deze draaischijf bepaalt de temperatuur in de koelkast, maar er staat geen temperatuur op.
Een herkenbaar probleem. Stel je draait de schijf van stand 3 naar 4. Levert dat je nu meer kou - hoger is immers meer doen in waar je goed in bent, als koelkast is dat koel zijn - of meer warmte - want een hoger positief cijfer betekent een hogere temperatuur -? Verwarring alom. Hamm stelt zelf voor om een thermometer in de koelkast te leggen.
Het doet denken aan Norman’s klassieke en eveneens uit het alledaagse huishoudelijke leven gegrepen voorbeeld van het gasfornuis waar gaspitten en draaiknoppen niet direct met elkaar in verband staan. Onduidelijk is welke draaipit nu bij welke gaspit hoort. Onderstaande voorbeelden zijn verbeteringen op basis van feedback van gebruikers. Toen ik onlangs bij een keukenboer was zag ik tot mijn spijt dat moderne gasfornuizen qua draaipit-interface nauwelijks zijn verbeterd.
Imaginary iPhone
(via under-rawrr)
[video]
Het is geen geheim dat ik een groot fan ben van het werk van David Weinberger. Een aantal van zijn boeken kocht ik via Amazon. Onlangs verscheen Weinberger’s nieuwste boek, Too Big To Know. Amazon stuurt me daarom even een mailtje, voor het geval ik dat nog niet wist. Zo simpel kan het leven zijn. Hulde.
Mark Weiser and his team using prototype tabs, pads and a board at Xerox PARC in 1990/91.
Foto via Ben Bashford.
Of je nu heerlijk zit weg te dromen bij de muziek, of over je nek gaat van het sentimentele gezever van de babyboomers waarmee de lijst wordt omsierd, de Top2000 is met meer dan 11 miljoen luisteraars een instituut.
Gestart in 1999 als eenmalig initiatief rond de millenniumwisseling en verdergegaan volgens bekend recept. In de laatste dagen van het jaar klinken de 2000 populairste platen aller tijden, bepaald via een internetstemming door luisteraars. Mijn muziek is het niet, maar wat niet is, kan nog komen. Als de website van de Top2000 me daar tenminste meer in zou ondersteunen.
De munteendheid op de website van de Top2000 is een nummer van een artiest. Bijvoorbeeld Someone Like You van Adele, op plaats 6 en nieuw in de lijst dit jaar. Bij een notering staat na klikken song info (met spatie), artiesten info (wederom met spatie) en noteringen (dat is de positie van het nummer door de jaren heen in de lijst, vreemd genoeg gevisualiseerd met een staafdiagram).
Voor een nummer als kleinste eenheid kiezen lijkt logisch, de lijst is immers opgebouwd uit 2000 nummers. Het heeft echter wel consequenties die beperkend werken. Artiesten komen geregeld meerdere malen voor in de lijst. Adele bijvoorbeeld 6 keer dit jaar, alle andere artiesten uit de top 10 minimaal 3 keer. De artiesten info staat bij elk nummer vermeld en is hetzelfde bij elk nummer. Het is een algemeen verhaal over de artiest en niet, wat je misschien zou verwachten binnen deze constructie, informatie over de artiest op dit specifieke nummer.
Als je 6 keer dezelfde informatie toont, is het dan niet veel logischer om een artiestenpagina te introduceren? Op een artiestenpagina staat informatie over de artiest of band, staan alle nummers uit de lijst van dit jaar en de voorgaande jaren, staan foto’s van de artiest, staat waar nummers zijn gebruikt, staan de tweets van de luisteraars over deze artiest, staat welke artiesten gerelateerd zijn op basis van het stemgedrag van de luisteraars, en zo verder.
Het idee van een artiestenpagina is overigens niet nieuw, getuige voorbeelden bij de BBC en The Guardian. De mogelijkheden zijn eindeloos en je biedt de bezoeker van de website een manier om op ontdekkingstocht te gaan. De smaak van luisteraars - en daarmee de lijst - verandert constant. Voor de luisteraars is de website een manier om - tijdens het luisteren naar de radio! - kennis te maken met muziek buiten hun straatje, want het is niet alleen nostalgie die de lijst maakt tot wat hij is.
Met 11 miljoen luisteraars kan het radioprogramma niet stuk. De ontsluiting van de content en vooral de context van de informatie op de website van de Top2000 kan echt veel beter. Er is een hoop informatie, de video’s van Leo Blokhuis bijvoorbeeld, de vele tweets, het stemgedrag van de miljoenen luisteraars en ga zo maar door. Met de gegevens van meer dan tien jaar Top2000 is het tijd om daar meer mee te gaan doen en de eindjes aan elkaar te knopen. Time to release the info beast.